IS1997257892 - Glóblesa frá Tunguhálsi I
Faðir : IS1993156910 - Smári frá Skagaströnd
F F: Safír frá Viðvík
FFF : Hrafn frá Holtsmúla
FFFF: Snæfaxi frá Páfastöðum
FFFM : Jörp frá Holtsmúla
FFM : Gloría frá Hjaltastöðum
FFMF : Rauður frá Kolkuósi
FFMM : Miklaholts-Brúnka frá Kolkuósi
FM : Snegla frá Skagaströnd
FMF : Jarpur frá Skagaströnd
FMFF : Ringó frá Ásgeirsbrekku
FMFM : Hrísla frá Bólstaðarhlíð
FMM : Glóa frá Blönduósi
FMMF : Óþekktur
FMMM : Óþekkt
Móðir : IS19AB256300 - Gerður frá Skagaströnd
MF : Óþekktur
MM : Óþekkt
Litur : Rauðglófext,blesótt, grásprengt fax/tagl
Jæja, jæja, jæja...
Hvar skal byrja þegar um er að ræða Glóblesu...
Glóblesa frá Tunguhálsi I er semsagt mitt fyrsta hross, fyrsta og eina í tvö ár.
Þetta byrjaði allt árið 2005, um vorið. Þá var ég semsagt 12 ára gömul og var búin að vinna í Reiðskólanum Þyril í tvö ár við að hjálpa krökkum, ríða út, moka skít og fara með túrista í reiðtúra. Ég fann mig svo sannarlega í þeirri iðju, mér fannst æðislegt að fá að fara á bak og vera með krökkunum sem unnu þarna líka.
Búið var að ákveða að Þyrill ætti að hætta um haustið, þegar sumarnámskeiðin voru búin. Þá fóru margir af kúskunum (krakkarnir sem unnu í reiðskólanum) að hugsa sinn gang, um hvort þeir vildu fá sér hest, þar á meðal ég. Ég náði því að plata foreldra mína til að leyfa mér að leigja hest í mánuð og vita hvort ég myndi fíla mig við það að þurfa vera skuldbundin yfir hesti. Ætlunin var að leigja hest frá þyril og fá pláss í mánuð í Víðidalnum. Ég leitaði og leitaði útum allar hestaheimasíðurnar að plássi og rambaði svo á auglýsingu um pláss laust í tröðunum í Víðidal.
Þá, eins og fyrir tilviljun, kynntist ég Lindu Karen. Þá var hún ekki nema 19 ára gömul, saklaus stúlka sem reyndi eins og hún gat að halda sér og sínum hestum uppi. Mér og mömmu leist svona rosalega vel á hana og ákváðum að taka plássið, þrátt fyrir að hesthúsið væri ekkert hið glæsilegasta. Við rákum henni áætlunina að leigja hest en þá stakk hún upp á því að ég fengi hest sem hún ætti, 19 vetra gamlan öðling, Funa frá Stórulág. Hann væri gamall og hún væri eiginlega hætt að ríða honum, en honum finndist eflaust gaman að fá létta og hressa stelpu til að hreyfa sig stöku sinnum.
Okkur móður minni leist heldur betur á það og slógum til. Þessi mánuður varð alveg örugglega að tveimur, jafnvel lengur ef ég man rétt. Ég kynntist Lindu vel og hún mér og í dag erum við hinar bestu vinkonur.
Linda Karen ásamt merinni sinni, Stillingu
Eftir tímann sem ég var með Funa var ég staðráðin í því að mig langaði í eigin hest þar sem ég var gjörsamlega fallin í þessa hestagryfju. Frá blautu barnsbeini hafði ég alltaf haft áhuga á hestum, lék mér eiginlega einungis með playmo hesta og fór á ótal reiðnámskeið. Linda geymdi það bakvið eyrað og sagði að hún myndi láta mig vita ef hún fyndi áhugaverðan hest. Það sem ég fékk seinna að vita var það að hún hafði alltaf haft ákveðin hest í huga fyrir mig, en ekki látið mig vita af því fyrr en um haustið.
Um haustið talaði ég svo við Lindu og ég var ennþá að leita mér af hesti, búin að liggja á smáauglýsingunum á hestasíðunum allt sumarið en fann einhvernveginn aldrei það sem ég leitaði af. Verðhugmyndirnar voru yfirleitt allt of háar eða hesturinn of mikið ógerður. Linda benti mér þá á meri sem hún vissi um, frændi hennar átti hana og hún hafði frumtamið hana. Sú meri hét Glóblesa frá Tunguhálsi I.
Ég fékk merina í ágústmánuði árið 2005, þá var hún 8 vetra, og ég átti að fá að vera með hana í láni í 1-2 vikur, en sú varð raunin að ég hafði hana í ár í láni. Í raun var ég búin að ákveða mig eftir þessar tvær vikur, en einhvernveginn náðu kaupin aldrei að fara fram fyrr en að ári liðnu 31. júlí 2006, á landsmótinu.
Hún var ógangsett og stíf í beisli en ég heillaðist svo af karakternum hennar og skapgerð að ég lét vaða. Ég áleit þetta sem góða reynslu að gangsetja hryssuna og fannst líka hugsunina heillandi að ég gæti eignað mér heiðurinn af hryssunni.
Fyrsta veturinn var ég alltaf að strögglast í því að fá merina til að tölta, en hún var algjör brokkstampur frá náttúrunnar hendi og var ekkert á leiðinni að nenna tölta, enda ekkert búin að þurfa tölta öll þau 8 ár af ævi sinni.
Undir vorið var hún loksins byrjuð að tölta, ég var ánægð með árangurinn enda var ég einungis 13 ára á þeim tíma, ekki með neina reynslu af gangsetningu og gerði mest að því hjálparlaust og með litla tilsögn.
Merin fór því í haga síðla sumars en svo kom veturinn og merin kom inn. Ég ákvað að splæsa einkatímum á mig og fór því í einkatíma hjá Robba Petersen sem kom mér í skilning um að merin gengi allt of fött með bakið og bæri yfirlínuna ekki rétt.
Því þurfti ég að byrja nánast á byrjunarreit og fá merina niður með hausinn. Það gekk á ýmsu þann veturinn og hún var byrjuð að bera hausinn skikkanlega á tölti, sem endaði nú alltaf í einhverju flandri. Hún var hriklaega stíf í munninum og maður fékk bara rosalega upphandlegssvöðva á að takast við merina. Ég vissi ekki alveg hvað ég átti að gera og fór alltaf í einkatíma en hann sagði mér alltaf að hún væri ekki nógu mjúk í hliðunum og svo framvegis. Ég gerði allt það sem mér var sagt að gera, sveigði hana og beygði og fékk hana með hausinn niður á feti, þó hékk hún alltaf smá í...gaf aldrei alveg eftir.
Öll mél voru prófuð, átaksmél, stangir og allur pakkinn, en mér fannst merin aldrei skána, varð bara reiðari og pirraðari ef eitthvað var. Þá benti Linda Karen mér á síðu með beisli með engum mélum. Ég fór á stúfana og kannaði þetta og leist svo rosalega vel á þetta og keypti mér þetta. Þetta var algjört örþrifaráð hjá mér verð ég að viðurkenna... Ef hryssan myndi ekki batna á þessu þá bara vissi ég ekki hvað ég átti að gera við hana með sinn stífa kjaft.
Eftir nokkur skipti á þessu beisli, eða Beisli án Méla sem er hannað af Dr. Cook breyttist merin. Ég fór að vinna hana niður í beisli eins og ég hafði gert árið áður, en nú fór hún alveg af taumnum og var niðri, hún streittist ekki á móti manni þegar maður ætlaði að stoppa hana, hún gaf eftir í hnakka og var bara miklu skemmtilegri í fasi. Venjulega var hún oft pirruð þegar hún var krafin um eitthvað (eftir á að hyggja þá held ég að það hafi verið mélunum að kenna, hún var svo mikið á móti þeim) en eftir að hún fékk þetta breyttist hennar hugarfar og einnig mitt til útreiðartúra. Áður fyrr fannst mér hundleiðinlegt að fara í reiðtúr á henni, hún var uppspennt og hlustaði ekki, vildi bara ljúka reiðtúrnum af, svo ég tali nú ekki um hvernig hún var í samreið.
Núna töltir hún á hægu, sem var henni ómögulegt áður fyrr, hún er með hausinn niðri og er almennt miklu sáttari.
Ég vil meina að hún myndi ekki hafa orðið þannig án hjálpar Beisli án Méla.
