Jæja... Þá er kominn 14. Júní og ég ekkert bloggað í óratíma. Ég hef þó góða afsökun þar sem ég rotast yfirleitt á milli 9 og 10 hérna, sem er á milli 8 og 9 heima. Ég er samt búin að vera nokkuð ágæt í því að smella af myndum sem eru by the way komnar á fjésbókina mína fyrir þá sem hafa áhuga.

Allavega, það nýjasta í fréttum er það að ég er að koma á klakann 16 júní, eða eftir 2 daga. Ástæðan er margvísleg, en segjum bara að ég er ekki alveg sátt með þessa dvöl mína hérna. Í raun kom ég hingað með engar væntingar né var ég að búast við neinu því í raun vissi ég ekkert hvað ég var að koma mér út í. Sorglega raunin er sú, að þrátt fyrir að hafa ekki haft neinar væntingar er ég bara alls ekki sátt með margt hérna og mér finnst algjör bömmer að þurfa koam heim fyrr út af þessu.

Bara til að gefa ykkur smá innsýn í þetta þá ætla ég að lista upp „pros and cons" (kosti og galla) við veru mína hér.

Gallar :

• 1. Maðurinn (David Pincus) sem stjórnar þessu batteríi er alveg ágætur stundum. En þegar það fýkur í hann þá fýkur í hann. Og yfirleitt er engin rosaleg ástæða fyrir köstunum, heldur bara ef hann var að kenna leiðinlegum nemanda, ef hestur slapp og hljóp einhverja smá vegalengd en samt náðum við honum og ef ekki er lagt rétt á fyrir hann.
  
  Þegar hann fær þessi köst lætur hann þau oftar en ekki bitna á okkur, nemendunum (eða ætti ég að segja þrælunum), þó að stundum sé það okkar alls óviðkomandi.
  Ég skil og viðurkenni það alveg að ef maður gerði eitthvað svakalegt rangt að þá sé allt í lagi að láta mann heyra það, en stundum er þetta gjörsamlega tilefnilslaust eða hann gerir of mikið mál úr hlutunum. En ef David byrjar þá hættir hann ekkert.
  Einnig á hann það til að velja sér upppáhöld og kenna þeim miklu meira en hinum í sameiginlega reiðtímanum.

David í hásætinu að kenna... =) 

• 2. Ég fæ stundum svolítið á tilfinninguna að ég sé bara komin aftur á 17. öldina. Ekki einungis út af gömlu húsunum heldur hvernig komið er fram við fólkið hérna. Við sem vinnum hérna með hestana erum öll í sjálfboðavinnu og vinnum fyrir kennslu. En þaðð stoppar ekki David og þau að tríta okkur eins og algjörar (sorry) þjónustutíkur.
  Við leggjum á fyrir þau, við þvoum hrossin fyrir þau, við þvoum þeirra reiðtygi, við nuddum hestana þeirra, við látum sparka okkur og bíta af þeirra hestum og við basicly sjáum um allt hérna. Þessi staður myndi ekki fúnkera án þessara nemenda hérna. Þau mæta semsagt út og fá hestinn tandurhreinann og lagðan á og fara beint á bak
  .
  Svo þegar þau fara á sýningu eigum við að seja allt á kerruna og passa að allt sé tilbúið og taka réttu stærðina af stívélum fyrir þau, setja réttu hnakkanna og svo framvegis. Það sem ég furða mig á er afhverju hann reddar ekki sjálfur því sem má alls ekki gleymast eða fara forgörðum. Hann vill frekar taka sénsinn og fá að öskra á þann sem er „ábyrgur" fyrir gleymskunni.

• 3. Annað 17. aldar mál. Maturinn og húsnæðið. Við erum semsagt að vinna fyrir reiðkennslu, mat og húsnæði. Þetta væri fínn díll ef einhvað af þessu væri fullnægjandi.
  
  Maturinn er vægast sagt óviðunandi. Við erum 10 manns og fáum €100 (20 þús) á viku til að kaupa í matinn fyrir okkur. Það gerir 2000 kr á mannin á viku sem gerir 8000 kr á haus á mánuði. Hver lifir á 8000 kr á mánuði í mat? Jú...við, þar sem við fáum aldrei að kaupa neitt kjöt nema frosna fiskborgara og kjúklingaborgara, hakk og stöku sinnum beikon.
  Okkar matur er rice pudding, frosnar pizzur, pasta, múslí og brauð basicly. Ef við viljum eitthvað annað þá er það bara gjöra svo vel að kaupa það sjálfur fyrir þína eigin peninga. Svo ef maður er hérna lengi og vill lifa á einhverju öðru en einómum hitaeiningum þá verður allur ævisparnaðurinn farinn þegar maður kemur aftur heim. How lovely.
  
  Húsnæðið er einnig frekar riský... Nú veit ég ekki hvort þetta sé hin typpical breski lifnaðarháttur en það veit ég að Íslendingur lætur ekki bjóða sér þetta (jú ég, þar sem ég ER að láta bjóða mér þetta). Við Íslendingar erum, eins og allir vita, útrásarvíkingar sem kunna að njóta lífsgæða... og þetta eru ekki lífsgæði. Ég deili semsagt ágætlega stóru herbergi með einni stelpu, en þetta herbergi býr bara yfir einum ofni sem virkar ekki eftir skipunum heldur bara spontanously. Svo vill það svo til að það safnast þvílíkur raki fyrir í þessu herbergi að maður á stundum erfitt með andardrátt og ef það er rigning er herbergið eins og frystiklefi þar sem það er kaldara inn í herberginu en út í rigningunni. Ég er heppin að hafa nefið ennþá á mér eftir allar þessar rigningarnætur hérna...
  
  Við erum ekki með neina atstöðu fyrir okkur nema okkar herbergi og eldhúsið, en við deilum hvorki húsi né eldhúsi með „yfirstéttinni". Sumir eru í „the flat" en það er lítið hús fyrir ofan hesthúsin. Þar er okkar pínulitla eldhús, ætlað fyrir 10 manns og 4 pinkulítil herbergi með hörðum rúmum. Svo eru 3 herbergi inn í aðalhúsinu, en húsinu er skipt í hluta, okkar hluta og hluta „yfirstéttarinnar". Okkur er bannaður aðgangur inn í flotta hlutann svo okkar eina aðstaða er eldhúsið og herbergið og svo baðherbergi að sjálfsögðu. Auðvitað deila þau ekki baðherbergi með okkur, það væri fásinna. Enda er okkar baðherbergi með sturtu sem sprautar pissubunu og rekur ferðahótel fyrir kóngulær.
  Þið getið ekki ímyndað ykkur gleðina í því að vakna fersk kl hálf sjö á morgnana, bursta tennurnar og þurrka sér um munninn með handklæðinu og stara beint í augun á Kalla litla kónguló.
  En allavega, okkar „movie nights" eru því inn í litla eldhúsinu okkar með glugganum sem er að detta af, troðið út úr dyrum, á hörðu stólunum horfandi á 9 tommu sjónvarpið hennar Cherylea.

Kalli litli kónguló... við erum orðin ansi náin núna... 

• 4. Ég hélt að ég væri skipulögð manneskja. En guð minn góður hvað ég veit ekki þýðingu orðsins lengur miðað við þetta hérna. Það þarf allt að vera nákvæmlega eins og stendur á listanum og það eru reglur um þetta og reglur um hitt. Ég hef greinilega bara verið eitthvað ímyndunarveik þegar ég hélt að ég væri skipulögð og vildi vera með lista. Hérna er ég hreinlega happy go lucky týpan.
  Og það „fyndna" við þetta allt saman er að það eru svo margar reglur og skyldur, sem nýju fólki er ekkert sagt af „gamla liðinu", heldur er bara beðið eftir að það spottast og öskrað er á þau. Eins og t.d. notaði ég eina undirábreiðu undir hnakkinn í 3 daga í tímunum. Enginn sagði neitt við mig fyrr en í gær að þetta hafi verið einkaundirábreiðan hennar Serenu, að við megum alls ekki nota hana og ég væri heppin að Serena hafi ekki séð mig nota hana. Halló... hvernig væri að útskýra fyrir mannig hvað má nota og hvað ekki?
  
  Það má svo ekki nota þessar legghlífar þar sem þetta eru legghlífarnar hennar Lucy og hún vill ekki lána þær, það má ekki teyma hest í gegnum stallion yard, það má alls ekki kemba taglinu á hrossunum og það má svo ekki tala við David þegar hann er á hestbaki þar sem það truflar einbeitninguna hans... (ég varð fyrir því óláni að verða í hana „mental space" á röngum tíma (hann var ekki einu sinni á hestbaki), ég fékk alveg að heyra hvað ég var heilalaus og hugsanalaus eftir á...)

• 5. Hvað gert er mikið mál úr öllu saman. Einsog t.d. þá slapp Fiesta (trippi) út úr reiðhöllinni þegar það var verið að lónsera hana og hljóp með allar græjurnar út á einhvað tún. Við náðum henni á hálftíma og ekkert mál, no harm done. En málið sem var gert úr þessu og öskrin sem greyið Tereza þurfti að þola var soldið pirrandi. Ef það bregður einhverju út af hérna er alltaf rosalegt mál gert úr því. Og það er ekki bara gert mál úr einhverju af yfirvaldinu því fólkið hérna (hinir nemendurnir) verður svaka móðgað ef maður gelymir að taka út ruslið eða asnast til að gera eitthvað.
  
  Attitúdið hjá mörgum nemendunum hérna er líka svolítið furðulegt þar sem ég held (mín persónulega skoðun) að flestir sem hafa verið hérna frekar lengi séu orðnir frekar bitrir á þessu öllu saman hérna, en hanga bara hérna út af reiðkennslunni. Og við, nýja fólkið, fáum þennan biturleika beint í andlitið.
  Án djóks, þá þolir ekki „gamla liðið" að fá nýtt fólk, þar sem það veit ekki neitt og þau nenna ekki að standa í því og nenna ekki að kynnast fleirum. Því verða stundum einhverja grúppur með gmla og nýja liðinu sem er alveg fáránlegt. Á yfirborðinu líkar öllum vel við alla en það er skal ég segja ykkur ekki langt í dissið og pirringinn. Og þetta andrúmsloft er stundum ekki skemmtilegt, það get ég fullvissað ykkur um.
  En annað sem ég et fullvissað ykkur um að ef ekki væri fyrir fólkið hérna væri þetta ekkert líf =) Ég held því að ég eigi alveg eftir að sakna liðsins þegar ég fer...

Tereza og cherylea með alveg svakalegan svip... =D haha 

• 6. Hestarnir eru algjörlega út í hött. Flest hrossin hérna búa í hesthúsinu sínu 24/7 og fá ekki að fara út nema á walkerið og til að verða riðið.
  Þau fá aldrei að fara út á tún eða í gerði. Þess vegna eru ótrúlega mörg (eða flestöll) hrossin hérna hundleiðinleg og fúl. Ef maður labbar t.d. fram hjá sumum finnur maður allt í einu bara gripið í hettuna hjá manni, eða maður er bitinn í handleggin, bara svona af því að hesturinn hefur ekkert að gera.
  Svo eru þau öll frekar hrifin af því að éta taumana sem maður teymir þau með, og sérstaklega keðjurnar á taumunum. Þau eru öll svo veraldarhrædd að ef einn fugl situr á grein fá þau hjartaáfall og byrja hrekkja í hringi í kringum mann. Sum hrossin eru meira segja hrifin af því að snúa rassgatinu að manni og sparka ef þau nenna ekki að koma.
  Semsagt : sum þessara hrossa eru eins og ofvaxnir ofdekraðir hundar sem bera ekki neina virðingu fyrir þeim sem er við hliðina á þeim. Ekki beint minn tebolli.

Ég er samt búin að eignast nokkur uppáhöld á meðal hrossana hérna, og þetta er eitt af þeim. Þetta er Grand Prix hesturinn hans Davids, Whistle. Hann er risinn hérna, en herðakamburinn á honum er bara ég veit ekki hvar. Whistle er algjört rassgat og lang besti hesturinn í umgengni hérna.


En þetta er held ég komið þessi listi með göllunum. Ég hef án efa gleymt einhverju og ég gæti eflaust útskýrt margt af þessu betur í töluðum orðum en ég ætla láta þetta duga þar sem ég vill ekki láta fólk halda að þetta sé eins og þrælahaldið í Egyptalandi við byggingu pýramídanna. Þetta er kannski ekki alveg jafn slæmt... hehe.

Inn á milli koma skemmtilegir dagar með fjölbreytileika og smá kryddi í tilveruna. Við fórum t.d. út á lífið um daginn í Hereford og við skemmtum okkur bara andskoti vel. Ég endaði þó með hakkaðar fætur þar sem Ellie datt niður stiga og bombaði hælnum á skónum sínum beint á fótinn á mér og í þokkabót var ég í 10 cm háum hælum. Ég var því nánast ófær um gang daginn eftir þegar ég vaknaði spræk kl hálfsjö.

Svo kíkti ég og Cherylea í Hereford um frídeginum okkar. Við fengum far frá Pavo sem dömpaði okkur af í einhverju iðnaðarhverfi og eftir að hafa spurst til vegar rötuðum við loksins eitthvað áleiðis. Okkar leið lá frámhjá Pizza Hut svo við skelltum okkur þar inn og fengum okkur hlaðborðið hjá þeim. Við átum svoleiðis á okkur gat að ég borðaði ekki meira það sem eftir var af deginum (var kl 1 um hádegið). Við kíktum á Main Streetið í Hereford og kíktum í búðirnar, en ég fann ekkert sem mig langaði að kaupa svo ég kom tómhent heim. Cherylea græddi þó meira á þessari ferð en ég þar sem hún var að sækja um vinnu á nokkrum pöbbum og svo keypti hún sér geggjaða skó á eitt pund í Primemark.

Anyhow... þá er komið að lista kostina...Ekki satt?

• 1. Öðruvísi reynsla. Sama hversu crappy mér finnst þetta vera þá mun ég búa að þessari reynslu alla mína ævi. Nú veit ég hvernig þetta er gert hérna á þessum klassísku stöðum hérna út í Bretlandi og nú hef ég smá reynslu af öðrum hestum en bara þeim íslenska.
  Mánuður hérna er allt í lagi, en ég held að ég myndi ekki geta verið hérna mikið lengur en það. Mánuður er góð reynsla sem ég set í farateskið. Ég fékk allavega að prófa að sitja stóra hesta =) Þó þeir hafi verið feitir og latir... ;)

• 2. Ég er orðin miklu betri í enskunni og þetta hefur hjálpað mér mikið með að tala enskuna og með orðaforðann. Þegar ég fer í Harvard háskóla á þessi enska öll eftir að gagnast mér :D

• 3. Ég er búin að kynnast fólki úr öllum heimshornum, t.d. Írlandi, Estóníu, Tékklandi, Ástralíu, Svíþjóð og Slóveníu. Það er bara búið að vera gaman að kynnast þessu fólki og kíkja á klúbbana í Bretlandi. Mér hefur allavega fundist langskemmtilegustu dagarnir þegar við gerum eitthvað saman, eins og að fara í vatnsblöðruslag, fara út að borða, labba í sjoppuna og kaupa sér ís og fara á djammið í Hereford. Fjölbreytnin skiptir nefnilega alveg svakalegu máli =)

• 4. Ég er komin með smá áhuga á að kynna mér dressage betur núna, en bara grunndótið svo ég geti notað það sem fimiæfingar í framtíðinni. Dressage er list þolinmæðarinnar í hestamennskunni þar sem harmónían og aginn skiptir öllu máli. Og það er alls ekki slæmt að hafa þennan aga yfir hestinum, en dressageknapar hafa algjör stjórn yfir hestinum.

Já... þetta er allavega svona það sem ég get pikkað upp úr þessari reynslu. Ég er reyndar orðin svo þreytt núna að einbeitningin er rólega að þokast í burtu. Svo ég held að ég láti þetta bara gott heita.
Ég vildi bara láta vita að það er von á mér á klakann eftir 2 daga, miðvikudaginn 16 júní um kvöldið. Þ.e.a.s. ef ég tek ekki vitlausa rútu eða missi af fluginu eða eitthvað...

En ef þið hafið áhuga á að lesa meira þá vill ég endilega benda ykkur á að fara á þessa síðu : http://living-spherically.blogspot.com/2009/06/this-is-process-of-learning-david.html en þetta er síðan hjá amersísku stelpunni Önnu. Hún segir nokkuð skemmtilega frá og hún tekur kannski fram einhverja hluti sem ég hef gleymt í sambandi við hvernig allt þetta fúnkerar hérna =)

Góða nótt! Og kommentið ef þið viljið lifa! Haha =D